Portal o psach, kotach, gadach, płazach, koniach, rybkach, ptakach i małpach. Spis hodowli psów, salonów urody, sklepów zoologicznych, hoteli dla zwierząt i wiele innych

Bernardyn - to pies należący do sekcji psów molosowatych w typie górskim.
Ich korzenie nie są precyzyjnie znane, jednak ślady pierwszych kolosów prowadzą do starożytnego Egiptu, Asyrii i Babilonii.
przypuszczenia wielu osób wskazują na Rzymian, którzy sprowadzili ze sobą molosy. Molosy poprzez skrzyżowanie się z rodzimymi rasami przyczyniły się do tego, iż powstały 2 typy psów a mianowicie: lżejszy i cięższy. Lżejszy typ dał początek m.in. szwajcarskim psom pasterskim. Od cięższego typ wywodzi się przede wszystkim bernardyn. Nazwa bernardyn pochodzi od klasztoru na Wielkiej Przełęczy św. Bernarda, który został założony w 980 r. przez św. Bernarda z Menthon. Wiadomo, iż bernardyn służył mnichom początkowo jako stróż, a od XVII wieku uwidoczniły się jego zdolności tropicielskie. Rasa ta pomagała odnaleźć, pomóc zabłąkanym ludziom w górach, czy mgle. Wiele ówczesnych kronik zaginęło, jednak jak wynika z jednych z ocalonych kronik i ustnych opowieści żołnierzy Napoleona przekraczających przełęcz w 1800 roku wynika, iż rasa ta ocaliła wiele istnień ludzkich. Słynny bernardyn - Barry, żyjący w wieku XIX, zdołał ocalić w górach 40 osób do dziś stoi wypchany w muzeum berneńskim.
W pewnych okresach hodowla bernardyna w schronisku prowadzona była bardzo starannie i fachowo, jednak miały miejsce pewne okresy można by powiedzieć ,,pogromu” tejże rasy. Okres ten miał miejsce, gdy przez Klasztor przeszła koszmarna burza (w 1812 roku), która spowodowała śmierć wielu istnień ludzkich i prawie wszystkich psów. Po tymże okresie postanowiono ponownie rozpocząć hodowle, jednak w latach 1816-1818 w wyniku złych warunków atmosferycznych w Alpach rasa ponownie prawie wyginęła. W 1830 r. nastąpiło ponowne zmniejszenie się liczby psów, spowodowane przede wszystkim chorobami. Mnisi ponownie rozpoczęli hodowlę, sprowadzili wówczas nowofundlandy i skrzyżowali je z bernardynami, w ten sposób powstał bernardyn długowłosy. Jednak z biegiem czasu okazało się, że w warunkach wysokogórskich sierść taka nie jest przydatna, wręcz niesprzyjająca, gdyż śnieg zamarzający w futrze psów uniemożliwia im wędrówkę. Po takim biegu zdarzeń mnisi zdecydowali bernardynów krótkowłosych używać do ratownictwa, zaś długowłose bernardyny sprzedawali. Bernardyn długowłosy pochodzi z dolin szwajcarskich, gdzie było rasą psa najczęściej hodowaną. Wg klasyfikacji FCI podlega próbom pracy.