Menu główne:
Psy rasowe > Na litere ,,D"
Dalmatyńczyk - należy do grupy psów gończych posokowców i ras pokrewnych, FCI zakwalifikowało ją jako sekcja ras pokrewnych. Pochodzenie dalmatyńczyków jest sprawą sporną. Ogólnie najczęściej można spotkać się z dwoma wersjami genezy tych ,,łaciatych" piesków. Pierwsza z nich mówi, że dalmatyńczyk wywodzi się z Egiptu o czym mają świadczyć starożytne malowidła ścienne, przedstawiające białego psa z czarnymi plamkami, biegnącego przy rydwanie, jak również malowidło obrazujące sceną myśliwską z trzema centrowanymi psami atakującymi dzika. Podczas wykopalisk odnaleziono liczne płaskorzeźby, freski przedstawiające podobizny dalmatyńczyki. Psom tym poświęcone jest także parę starożytnych dzieł m.in. starożytnego kronikarza Ksenofonta. Druga wersja dowodzi, że dalmatyńczyki wywodzą się z Indii i tutaj badacz powołują się na Arystotelesa, wspominającego w swych dziełach o ,,psach tygrysich", zbliżonych do dalmatyńczyków. Prawdopodobnie rasa ta w Europie dostała się pokonując w swej podróży Egipt, Grecję, Italię, później przez Wenecję do Dalamacji, stąd też ich ostateczna nazwa. Jednak to nie jedyna wersja napotkania tej rasy w Europie, gdyż uznaje się także, że te ,łaciate" pieski przywędrowały do Europy wraz z Cyganami. Kraj ojczysty dalmatyńczyka był przez wiele lat sferą domniemań, dopiero w 1966 roku Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) ostatecznie uznała Jugosławię za kraj rodzimy.
Różne były także funkcje jakie dalmatyńczyki pełniły, jednak zawsze wiernie służyły i pomagały człowiekowi. Najczęściej wykorzystywane były jako psy stosowane w myślistwie. Służyły jako psy: bojowe (w Turcji), obrończe do ochrony przed rabusiami (zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych), przenoszące meldunki (Wielka Brytania), przewodniki osób niewidomych, nadają się, ochraniające ludzi i tropiące przestępców. W XVII i XVIII wieku zaobserwowano ogromne zainteresowanie tą rasą w Anglii, tam wykorzystywane były szczególnie na dworach pałaców.